هواتو کردم

خسته ام از این همه روزهای پوشالی ... میان این همه همهمه جای تو خالی


بوی روستا۳

اکثر شبها برق روستا می رفت و ما فانوس به دست میرفتیم و می اومدیم، بعضی شبها حتی اگه برق بود چراغ ها و فانوس ها رو خاموش میکردیم و پنکه ی رومیزی رو بر میداشتیم، بالای پله ها روبروی اتاق دراز میکشیدیم ،به آسمون که بخاطر تاریکی روستا خیلی قشنگ پیدا بود نگاه میکردیم، همزمان شوخی و خنده هامون هم به راه بود و اگه هواپیمایی رد میشد از ذوق دست و پامون رو گم میکردیم.

بعضی شبها آبوا قصه میگفت ،آخ از اون قصه های قشنگ ؛ هنوزم قصه ی "غولک" تو ذهنمه.

موقع برگشتن به خونه اما خوشی این چند روز از دلمون در می اومد،بعد نماز صبح مامان و خاله دستمون رو میکشیدن و تو خواب و بیداری راهیمون میکردن به جاده خاکی روستا و همگی تا موقع اومدن مینی بوس سرپا چرت میزدیم،آخ از بوی مینی بوس که ازش متنفرم...

اما حالا بعد سالها هیچی شبیه روستای گذشته نیست،نه آبوا هست و نه حیاط بزرگ و خونه های کاهگلی،نه فانوس و پشه بند و شبهای بی برقی،درخت کُنار پشت حیاط دیگه میوه نداره،ماها بزرگ شدیم و پشت تولَه های(یه گیاه) باغچه قایم نمی شیم،دیگه صدای چالاپ آب رو کسی نمیشنوه،رود پر از بیشه است و رو به خشکیه و دیگه صدای خنده های هیچ بچه ای توش بلند نمیشه.

دیگه همه ی روستا ماشین دارن و کمتر کسی سوار گاری میشه،مینی بوس روستا مدتهاست که دیگه بعد اذان صبح نمیاد...مدتهاست که روستا دیگه بوی گذشته رو نداره...

:) 
یهیو دلم برای نسل جدید سوخت ... 
بزرگ شدن می خوان حسرت چیو بخورن ؟! :) همه زندگیشون از الآن ماشینیه ... 

خاطرات خوب و شیرینی بود :) 
ممنون
یعنی الان شما نسل قدیمید و از این خاطرات دارید؟:))
آره واقعا همه ی خاطراتشون بازی های کامپیوتری و تبلت و گوشی و ... است.
خوشحالم که خوشتون اومده:)
ممنون از حضورتون
نسبت به اینا آره :)) از لحاظ فکری که با این گودزیلا ها چند قرن فاصله داریم ... 
:))
این نسل یا دنیا رو ویران میکنن یا آباد همین طوری رهاش نمی کنن؛ در مورد ویران کردن اعصاب من که به شدت موفق بودن:)))
ممنون از حضورتون
مطمئنم که دنیای بهتری می سازن ! :/ ولی در جهت تنبلی و راحت تر شدن کارها ... 
اونم خوبه، اکثریت مخترع ها آدمهای تنبلن که همیشه دنبال میون برن:))
ولی این نسل خیلی عجیبن اصلا دنیاشون خیلی با ما متفاوته:))
بسی زیبا... :-)

نگاه ما به روستا.. مثل نگاه توریست ها میمونه...
واسه چند روز موندن تو اونجا و لذت بردن از طبیعت بکر و سادگی و... خیلی خوبه

اما خط های روی پیشونی و پینه های روی دستای اون عزیزا رو درک نمیتونیم کنیم... مگر اینکه زندگی سختشون رو واسه مدت مدیدی تجربه کنیم!
:)
آره دقیقا فقط برای تفریح بعدش واقعا سخته.
بله به دستای مردم روستا که نگاه کنی رو هر بند انگشت اثر سالها زحمت پیداست:)
ممنون از حضورتون
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی
با همه ی بی سر و سامانی‌ام
باز به دنبال پریشانی‌ام
طاقتِ فرسوده‌گیم هیچ نیست
در پیِ ویران شدنی آنیم

دلخوش گرمای کسی نیستم
آمده‌ام تا تو بسوزانی‌ام
آمده‌ام با عطش سال ها
تا تو کمی عشق بنوشانی‌ام

آمده‌ام بلکه نگاهم کنی
عاشق آن لحظه‌ی توفانی‌ام
ماهی برگشته ز دریا شدم
تا تو بگیری و بمیرانی‌ام

حرف بزن ابر مرا باز کن
دیر زمانی‌ست که بارانی‌ام
حرف بزن حرف بزن سال هاست
منتظر لحظه‌ی توفانی‌ام

خوب ترین حادثه می دانمت
خوب ترین حادثه می دانی‌ام؟
ها ... به کجا می کشی‌ ای خوب من!؟
ها ... نکشانی به پشیمانی‌ام

نویسندگان
Designed By Erfan Powered by Bayan