۱) امشب موقع نماز مغرب چشمم به آخوند نشسته در قسمت مردانهی نمازخانه افتاد. به سرم زد که در مورد حکم نمازی که شکسته خواندهای ولی حالا اقامتت از ده روز گذشته است بپرسم، یک قدم به سمت نمازخانه رفتم و بعد مکث کردم. کسی در ذهنم گفت «الان میپرسه خب مرجع تقلیدت کیه؟ میگی ندارم، بعد اونم میخواد یک ساعت در باب نداشتن مرجع تقلید و قبول نبودن نماز و روزه برات حرف بزنه. بعدش هم حتما میخواد آداب انتخاب مرجع رو توضیح بده، یه کم گوش کنی یه در دیگه برای نصایح پیدا میکنه. حوصله داری دختر؟ اعصاب داری؟ اصلا آزار داری برای خودت دردسر میسازی؟ یه زنگ بزن یادآوری کن حاجی میپرسه دیگه». بیخیال شدم و برگشتم سمت نمازخانهی زنانه. کاش یک آخوند جیبی که آخوند واقعی نباشد و خیلی خلاصه و کوتاه جواب سوالاتت را بدهد داشتم. اصلا شاید یک روز اپلیکیشن آخوندک را ساختم. :دی
۲) دیشب بعد از صحبت با دکتر و اضطراب بدی که به جانم افتاد راهی نمازخانه شدم. دستهایم را به نردهها گرفته بودم و آرام پلهها را بالا میرفتم. به آخرین پله که رسیدم اشکهایم جاری شد. وارد نمازخانه شدم، چند قطره اشک ریختم و بعد برای نماز کنترلشان کردم، نماز مغرب را خواندم، سیل شد، باز به زور خودم را جمع کردم، نماز عشا را خواندم و دوباره سیل شد، اینبار سیلبندها را رها کردم. تا وقتی که احساس کردم کمی سبک شدهام ادامه دادم. بعد بلند شدم. پیرمردی که سوالش را پاسخ داده بودم هنوز در راهرو بود. وارد سرویس بهداشتی شدم، صورتم را شستم تا کمی سرخی چشمهایم را پنهان کنم، از در سرویس بیرون آمدم، پیرمرد دست بر سینه گذاشت، تشکر کرد و قبول باشهای گفت. هنوز نمیدانم منظورش از «قبول باشه» کدام بخش بود؟ حدسم این است که با کمی تاخیر زمانی اشارهاش به نمازخانه بود!
۳) اگر از غروب یک روز تا فردا صبح کسی با من صحبت نکند، به پر و پایم نپیچد و اطرافم سکوت خالص باشد، شب هم خواب مناسب داشته باشم، فردا صبح یک آدم بشاش و پرانرژی خواهم بود که اخلاق بهتر و صبر بیشتری دارد. اما افسوس که این سه شرط داروی نایابی شده است که کمبودش دارد مغزم را ویران میکند. کاش یک اتاق ایزوله برای خودم داشتم. برای خودِ خودم.
۴) اگر به کنسرت علیرضا قربانی نرسم اسم کانالم را به «فرشته هستم، مادر یزید» تغییر میدهم. کائنات فقط با مادر یزید میتواند تا این حد چپ افتاده باشد، نه یک انسان معمولی (در واقع فرشتهای در پوست انسان :دی).
آقای قربانی این همه انتظار کشیدم و نیامدی، نیامدی، نیامدی. حالا آمدی؟ ای بر پیشانی و بختت دختر.
