هواتو کردم

معشوق پاییزی من، سلام!
امیدوارم که از یخ‌بندان و غم‌بندان دی ماه گذر کرده و تن عزیزت آغشته‌ی زخم‌ها، دردها و مهجوریت‌های این فصل غریب زندگی نشده باشد. این روزها بی‌خبری از تو نیمه‌ جانم کرده است، چند روز پیش آرزو کردم که کاش لااقل پیامی را به دست کبوتری می‌فرستادی، یک خبر، یک کلمه، یک نشانی اما بعد به یاد آوردم که آنجا فصل شکار است و کبوترها به مقصد نمی‌رسند ... .
از حال من اگر می‌پرسی خوبم، خوب مثل همان بیت «حال گل در چنگ چنگیز مغول»، از آن خوب‌هایی که نباید چندان پی‌اش را گرفت. تقویم می‌گوید از نیمه‌ی بهمن گذر کرده‌ایم ولی باور اینکه ما هم با گذر روزها از آن روزهای خونین دی‌ ماه گذر کرده باشیم بعید است. یادت می‌آید روزی فقط خرداد و بهمن خونین داشتیم؟ حالا شهریور خونین، آبان خونین و دی ماه خونین هم داریم، سالهای تقویم شمسی پر از خون‌های عزیزی‌ست که برای رسیدن به یک روز بهتر بر زمین ریخت، لاله‌ها روییدند اما بهار آزادی سر نزد. راستی قرار بود دیو بیرون رود و فرشته در آید، چه شد؟ دیوها از پی هم می‌روند و فرشته‌ها با بال شکسته، خونین و زخم خورده در دست‌شان اسیرند. امید؟ عزیز من، اگر به ضعیف بودن متهمم نمیکنی امیدی نمانده، این نهال از ریشه خشکید و تنش را داس‌‌ها بریدند؛ دارم به یقین می‌رسم که انگار ناف این خاک را با استبداد بریده‌اند.

عزیز راه دور من!
همیشه می‌گویند خدا را چه دیدی؟ شاید بودیم و شد ولی حالا که مستاصل شده‌ام، حالا که غم مثل افعی کوچکی هر روز سینه‌ام را نیش می‌زند و جانم را آهسته آهسته می‌گیرد حس میکنم انگار آزادی به عمر ما قد نمی‌دهد. برای ما اسیران بین این طیف‌ها، که هر کدام بهشت‌شان را روی جهنم ما بنا می‌کنند، آزادی رویایی دور و دراز است. اما می‌نویسم که به عنوان وصیتی از من در حافظه‌ات بماند.
روزی اگر تو یا فرزندی از این خاک بود و شکوفه‌ی آزادی شکفت، خورشید آزادی دمید، از رفتگان بی‌بازگشت یاد کن. از آن‌ها که خون عزیزشان در مسیر آزادی بر زمین ریخت، از آن‌ها که تن جوانشان آماج گلوله‌ها شد، تیر قلب‌ها و جمجمه‌هایشان را شکافت اما شور زندگی تا دم آخر در رگ‌هایشان زنده بود. یاد کن از همه‌ی کشته‌های راه آزادی، از آن ۲۵۰۰ سال شاهنشاهی گرفته تا این ۴۷ سال فرضا جمهوری، یاد کن از هر کسی که فردای بهتری برای مردم و وطن می‌خواست، هر کسی که دلش در گرو آزادی بود.
اگر روزی چشم‌های زیبایت آن نور را دید با شاخه‌ای آفتابگردان مرا یاد کن. یاد کن از کسی که در این سیاهی با تنی رنجیده و قلبی شرحه شرحه تا دم آخر چشم به راه نور بود.

+ به قول محمود درویش:
« فراموش می‌شوی
گویی که هرگز نبوده‌ای. مانند مرگ یک پرنده‌، مانند یک کنیسه‌ی متروکه
فراموش می‌شوی
مثل عشق یک رهگذر و مانند یک گل در شب
فراموش می‌شوی»

معشوق پاییزی من، سلام.
قرار نبود امروز و در این پنج‌شنبه نامه‌‌ای برایت بنویسم اما وقتی در سرمای ژانویه، زیر چند لایه خزیدم و گرمای مطبوع پتو را در پوستم حس کردم پشیمان شدم. یک آن احساس کردم که دلم نمیخواهد اولین پنج‌شنبه‌ی بعد از تولدم را برای نامه نوشتن به تو از دست بدهم.
عزیز دورم!
در روز تولدم مثل همیشه تنهایی عمیقی را در قلبم احساس کردم. یک تنهایی ژرف شبیه چاه یا حتی سیاه‌چاله. اسم چاه کولا را شنیده‌ای؟ چیزی عمیق‌تر از آن. سال‌هاست که نیاموخته‌ام چطور این حفره‌ی خالی را پر کنم. خلأیی بزرگ مرا در بر گرفته است. تو بگو چطور میتوان جای خالی آدم‌ها را پر کرد؟
روی کاناپه لم داده، موسیقی ملایمی پخش کرده و تو را نشسته در کاناپه‌ی روبرویم دیدم. صحنه‌ی باشکوهی بود. برایت استکانی چای و برشی کیک روی میز گذاشتم. به ژست متفکر و چشم‌های پر از حرفت خیره شدم؛ به چندتار موی رسته از نظم شانه و جوش مزاحم کنار پیشانی‌ات. چشم‌هایم را بستم و با تمام توان بوی ادکلن همیشگی‌ات را به ریه کشیدم. پرسیدی «این بو رو میشناسی؟»، لبخند زدم، صدایت را هیچ تار و سه‌تاری نمیتوانست بنوازد. گفتم «بوی اولین دیدار از مشام هیچ عاشقی نمی‌رود». به عکس خودت در قاب عکس چوبی بالای شومینه نگاه کردی، گفتی «دختر! یه عکس بهتر ازم نداشتی؟ همیشه بدترین عکس‌هام رو انتخاب میکردی. راست بگو عمدیه؟». به بهانه‌گیری همیشگی‌ات از عکس‌ها خندیدم.
به میز شام دعوتت کردم. قاشقی از سالاد ماکارونی مزه کردی و با خنده گفتی «چه اداها، شام تولد باید کبابی، خورشتی چیزی باشه دختر، سالاد و پیتزا و این چیزها هم شد شام تولد اخه؟ حتما بعد از این چیزها توقع کادو هم داری نه؟». چه هدیه‌ای با ارزش‌تر از صدای خنده‌هایت بود؟ اشک از گوشه‌ی چشم‌هایم راهش را پیدا کرد، قطره قطره سیل شد. گفتم «نه! نه کادو میخوام نه شمع، نه کیک، نه حتی کباب تولد. تو رو می‌خواستم عزیزم. همیشه تو رو میخواستم. برای بزم و جشن بودن تو کافیه. فقط بودن تو کافیه». چشم‌هایم را با دستمالی پاک کردم. رفته بودی. از دیدن اشک‌هایم رنجیده بودی؟ به کاناپه نگاه کردم، چای و کیک دست نخورده باقی مانده بود. بشقاب روی میز شام خالی بود. انگار که نیامده بودی. رفته بودی یا نیامده بودی؟

عزیزم!
شمع نیمه سوز تولدم را نه با آرزوی دوری، نه خواسته‌ی بزرگی نه هیچ چیز محالی خاموش کردم. به جای همه چیز، مثل همیشه، در این کنج تنها تو را آرزو کرده و چشم به راه اجابت نشستم.

دوستت دارم و برای سر زدن خیالت به ذهنم از تو متشکرم.

معشوق پاییزی من، سلام!

احتمالا حالا که نامه‌ام به دستت می‌رسد عید باشد، وسطِ هالِ خانه‌ی آقاجان ایستاده و نامه را در انتهای جیب شلوارت چپانده باشی تا در فرصتی مناسب برای خواندنش به بالکن پناه ببری.

امیدوارم احوالاتت در این روز مطبوع بهاری، که بوی عید به مشامت می‌رسد، خوب باشد. 

عزیزِ جانم!

دیشب در ایران شور و شوق دیدن یا نادیدن ماه برپا بود؟ برای شنیدن خبر « عید فطر بر مسلمانان جهان مبارک» لحظه‌شماری می‌کردید؟ بی‌تابانه در آسمان به دنبال هلال کوچک ماه می‌گشتید؟! گفتم ماه! آه که این ماه چه شباهت غریبی با تو دارد.

ماهِ من!

در روزهای ابتدایی که به آنگلبرگ آمده بودم و هنوز به ملال دوریت خو نگرفته بودم، غم لحظه به لحظه بی‌تاب‌ترم می‌کرد، مثل امشب، مثل تلاش منجمی آشوب و سرگردان برای رؤیت هلال ماه، به دنبالت می‌گشتم.

لحظه‌هایی از همه چیز، از تمام هستی بیزار می‌شدم. خوب یادم هست، در میان تاریک شبی افسرده، که ماه کامل در آغوش آسمان خودنمایی می‌کرد دلتنگی امانم را برید، نفسم به شماره افتاد و هق‌هق گریه‌ام در آسمان آنگلبرگ اوج گرفت. رو به ماه ایستاده بودم، رشک می‌بردم به حالشان، آسمان ماه را تنگ به آغوش کشیده بود و بر سینه‌ی ابرها می‌فشرد، مدام زمزمه می‌کردم «ماه من رفت، ماهت بمیرد آسمان».

تو رفته بودی و من از ماه، از تمام پرنده‌ها، از درخشش ستاره‌ها، از هر چیزی که می‌توانست سایه‌ای از عشق را بر هستی منعکس کند بیزار بودم.

عید شده بود، در گوشه به گوشه‌ی جهان کسانی از حلول ماه نو پایکوبی می‌کردند، من اما زانوهایم را تنگ در آغوش کشیده بودم و از رنج ندیدن ماه‌م، از روزه‌های پیاپی ندیدنت که هیچ‌گاه به افطار و عید نرسید، از آسمانی که جز سیاهی هیچ چیز را نشانم نمی‌داد، بیزار بودم.

عزیزم!

این روزه‌های پیاپی، این میهمانی مجلل ندیدنت، این سفره‌های خالی از حضورت، سخت جانم را فرسوده و طاقتم را طاق کرده است؛ روح تشنه‌‌ام برای یک جامِ بودنت تمام شب‌ها را انتظار کشیده، تمام طلوع‌ها را به نظاره نشسته و تمام روزها را به در خیره مانده است.

ماهِ من! 

پس کی می‌رسی؟ کی از پشت ابرهای جدایی سر بر می‌آوری و مرا تنگ در آغوشت می‌فشاری؟!

+ کی شود با رطب وصل تو افطار کنم؟